ooo

...
Searching...
05/02/2012

Min doqquz yüz səksən dörd

February 05, 2012
War-freedom-text-peace-1984-george-orwell

VII fəsil

Əgər tək ümid varsa (Uinston yenə yazırdı), o da prollara olan ümiddir.

Əgər nicat yolu varsa, onu yalnız prollardan  – dövlətin arxa qapısında küllənən, Okeaniya 

əhalisinin səksən beş faizini təşkil edən bu qara kütlədən gözləmək lazımdır. Yalnız onların içərisindən 

Partiyanı məhv etməyə qadir qüvvə yetişə bilər. Partiyanı daxildən devirmək qeyri-mümkündür.  

Partiyanın düşmənlərinin (həqiqətən də belələri varsa) nəinki  bir araya gəlmək, hətta bir-birilərini 

tanımaq imkanı yoxdur.  Hətta  əfsanəvi Qardaşlıq mövcuddursa (bu da istisna edilməməlidir!), onun 

üzvlərinin iki və ya üç adamdan artıq qruplar halında toplaşmaları mümkün deyil. Onların üsyanı  –

gözlərinin ifadəsi, səslərinin intonasiyasıdır. Ən yaxşı halda təsadüfi pıçıldanmış bir sözdür. Lakin 

prollar hansısa bir yolla öz güclərinə inansalar, daha gizli fəaliyyətə ehtiyac qalmayacaq. Bədəninin bir 

titrəyişi ilə bütün milçəkləri qovan at kimi onların da ayağa qalxıb silkələnmələri kifayətdir. Əgər 

prollar istəsələr, günü sabah Partiyanın daşını daş üstündə qoymazlar. Tez, ya gec bunu mütləq başa 

düçəcəklər. Amma... 

Uinston bir dəfə izdihamlı küçə ilə gedərkən yüzlərlə qadın səsinin bir-birinə qarışdığı 

qulaqbatırıcı qışqırıqlar eşitdiyini yadına saldı. Qışqırıq qarşı tərəfdəki döngədən gəlirdi. Ətrafa kilsə

zəngi kimi həyəcan yayan hündür və şiddətli “Oh-o-o-o-ohh”   fəryadında hiddət, ümidsizlik və

dəhşətli qəzəb birləşmişdi. Həmin an Uinston həyəcandan özünə yer tapmadı. “Başlandı!”  – deyə

fikirləşdi. Qiyam! Nəhayət, prollar ayağa qalxdılar! Uinston sürətli addımlarla özünü döngəyə çatdırdı. 

İki, bəlkə də, üç yüz qadın bazar meydanındakı balaca dükanlardan birinin qarşısına toplaşmışdılar. 

Sifətləri, batan gəminin sərnişinləri kimi yas və ələmlə dolu idi. Uinstonun gözləri  qarşısında 

ümidsizliyin birləşdirdiyi bu kütlə birdən-birə parçalanıb dəstələrə bölündü. Bazardakı kiçik 

dükanlardan hansındasa qalay qazançalar satılırdı. Miskin görkəmli,  əyri-üyrü, çürük tənəkə

parçaları.Amma adamlar  növbəyə dayanmışdılar. Çünki qab-qazan tapmaq həmişə müşkül məsələ

olmuşdu. Gözlənilmədən mal qurtardı. Hər tərəfdən sıxışdırılan, itələnən sonuncu xoşbəxt alıcılar 

qazançalarını sinələrinə sıxıb kütlənin arasından çıxmağa tələsirdilər. Bəxti gətirməyənlər isə dükanın 

ətrafına toplaşıb qışqıra-qışqıra dükançını malı tanışlıqla satmaqda, piştaxta altında gizlətməkdə ittiham 

edirdilər. Qəflətən dəhşətli çığırtı qopdu. Birinin saçı çiyinlərinə dağılmış iki şişman arvad eyni qazançanın qulplarından yapışıb hərəsi öz tərəfinə çəkirdi. Bir müddət  dartışandan sonra qulp saçı 

çiyninə dağılmış qadının  əlində qaldı. Uinston onlara nifrətlə baxırdı. Amma az öncə bir neçə yüz 

boğazdan gələn qışqırtılarda necə qorxuducu qüvvənin gizləndiyini də unutmurdu. Nədən onlar daha 

böyük istək naminə toplaşıb səslərini belə yüksəltməsinlər?  

Uinston fikirlərini kağıza köçürdü:

Onlar şüurlu olmayana qədər üsyan etməyəcəklər. Üsyan etməsələr isə    heç  vaxt  şüurlu 

olmayacaqlar

Corc Oruell. Seçilmiş əsərləri. Şərq-Qərb, Bakı, 2010

0 şərh:

Post a Comment